بررسي تأثير تيپبندي اعضا در طرح بهينه گنبدهاي فضاكار يكلايه با روش الگوريتم ژنتيك

گنبدهاي فضاكار يكي از انواع سازههاي فضاكار ميباشند كه امروزه استفاده از آنها بدليل توانايي پوشش مساحتها با دهانههاي بزرگو زيبايي معماري كه دارند، كاربرد زيادي داشته و مورد توجه معماران و طراحان قرار دارد. با توجه به وجود تعداد زياد عضو در اين سازهها، انتخاب شكل و مقاطع مناسب، تأثير زيادي در كاهش وزن و در نتيجه كاهش هزينه سازه خواهد داشت، از طرفي انتخاب اعضا وابسته به نحوه تيپبندي اعضاي سازه ميباشد. انتخاب تعداد تيپهاي اعضاي سازه با توجه به ميزان اختلاف تنشهاي اعضا و همچنين با در نظر گرفتن مسائل اجرايي صورت ميگيرد. از نظر اجرايي انتخاب تعداد كمي براي تعداد تيپهاي اعضا مناسب ميباشد ولي از نظر اقتصادي انتخاب تعداد زيادي براي تيپ اعضا است كه اين قضيه مسائل اجرايي را دچار پيچيدگي ميكند. در اين مقاله گنبدهاي فضاكار يكلايه، با تيپبنديهاي مختلف از نظر سطح مقطع اعضا، نسبت ارتفاع به دهانه گنبد(h/S بهينه شده است. براي بهينهسازي از الگوريتم ژنتيك GA) كه يكي از تكامليافتهترين روشهاي بهينهسازي بوده و مناسبترين روش براي بهينهسازي سازهها با متغيرهاي گسسته ميباشد، استفاده شده است. تابع هدف مسأله بهينهسازي وزن سازه بوده و قيود مسأله شامل حداكثر تغييرمكان گرهها، حداكثر تنشهاي كششي و فشاري و لاغري مجاز اعضا در كشش و فشار ميباشد.