بررسي تاثير سيمان در بهسازي ژئوتكنيكي خاك هاي مساله دار- مطالعه موردي خاك هاي واگرا

خاك هاي رسي واگرا، خاك هايي هستند كه با قرار گرفتن در معرض جريان هاي سطحي و متمركز آب به صورت كلوئيدي درآمده و به سهولت شسته شده و فرسايش مي يابند. طبق بررسي هاي به عمل آمده، استفاده از خاك هاي واگرا در تعدادي از پروژه هاي مهندسي باعث بوجود آوردن مشكلاتي از قبيل تخريب سازه هاي هيدروليكي، سدهاي خاكي، كانال هاي آبرساني، فرسودگي و تخريب جاده ها، تخريب پي سازه ها و ساير خاكريزها شده است. با توجه به گستره وسيع خاك هاي واگرا در بسياري از مناطق ايران وجهان، برخورد با اين گونه خاك ها در منابع قرضه خاكي و يا پي سازه هاي ژئوتكنيكي بسيار محتمل مي باشد، لذا به منظور غلبه بر مشكل واگرايي مي توان از بهسازي شيميايي استفاده نمود. در اين مقاله پتانسيل واگرايي با در نظر گرفتن دو متغير زمان عمل آوري و درصد وزني سيمان كنترل گرديده است. نتايج نشان مي دهند كه افزودن سيمان و افزايش زمان عمل آوري علاوه بر كاهش پتانسيل واگرايي خاك و برطرف نمودن مشكلات آبشستگي، سبب افزايش غلظت املاح و كاتيون هاي خاك و كاهش درصد سديم موجود در آب منفذي مي گردند. از ديگر نتايج اين تحقيق، افزايش مقاومت فشاري وكاهش دامنه خميري خاك تثبيت شده با سيمان مي باشد