بررسي اثر جزئيات مختلف تقويت ديوارهاي آجري با روكش بتن مسلح بر رفتارلرزه اي آنها

ساختمانهاي مصالح بنايي، يكي از قديمي ترين و آسيب پذيرترين انواع سيستمهاي ساختماني در جهان و همچنين ايران مي باشند. همانطور كه درزلزله هاي اخير مشاهده شده بيشترين خسارات در اين ساختمان ها ايجاد گشته است و لذا اغلب آنها نيازمند مقاوم سازي مي باشد. يكي از روش- هاي مقاوم سازي اين قبيل ساختمانها در برابر زلزله استفاده از پوشش بتن مسلح شامل يك لايه نازك بتن يا ملات ماسه سيمان مسلح شده با شبكه فولادي است كه با اين روش علاوه بر افزايش ظرفيت باربري جانبي ديوار، انسجام ديوار بيشتر شده و ديوار به صورت يكپارچه تر عمل مي نمايد. رفتار ساختمان تقويت شده با پوشش بتن مسلح وابسته به قطر و فاصله ميلگردهاي شبكه فولادي، مقاومت و ضخامت پوشش بتني مي باشد. با وجود كاربرد زياد اين روش، به دليل عدم وجود اطلاعات آزمايشگاهي در خصوص رفتار و عملكرد لرزه اي اين ديوارها، عموماً طراحي آنها مبتني بر ضوابط آيين نامههاي بتني و يا قضاوت مهندسي بوده است و براي طراحي بهينه نياز به بررسيهاي آزمايشگاهي و مدلسازيهاي عددي مبتني بر نتايج آزمايشگاهي، جهت پيش بيني رفتار ديوار تقويت شده وجود دارد. استفاده از روكش بتن مسلح به صورت جزئي با توجه به مود گسيختگي مورد انتظار در ديوار، براي كاهش هزينه تقويت و نيز كاهش ميزان افزايش نيروي ثقلي ناشي از تقويت ديوار، قابل تامل مي باشد. در اين تحقيق با استفاده از مدلسازي عددي تعدادي ديوار آجري كه با روكش بتن مسلح تقويت شده و تحت بار رفت و برگشتي مورد بررسي آزمايشگاهي قرار گرفته بودهاند، حالات مختلف مقاوم سازي به صورت جزئي بررسي شده و نتايج به دست آمده، به منظور بررسي ميزان تاثير هر حالت تقويت، مورد مقايسه قرار گرفته اند.