سيستم نوين تركيبي آكاردوني با فناوري نوين، براي ميرا كردن امواج زلزله در سازه هاي موجود

تجارب زلزله هاي گذشته بخصوص بم نشان مي دهد يكي از عواملي كه باعث عملكرد نامناسب سازه ها در برابر بارهاي جانبي، عدم داشتن شكل پذيري مناسب در سازه ها مي باشد. براي كاهش نيروي زلزله در ساختمانها 4 روش شناخته شده است. در روش اول سبك سازي بعنوان راهكار مناسب مي باشد مي توان ابراز نمود هر چه وزن ساختمان كمتر باشد، نيروي زلزله كمتري بر سازه وارد مي گردد. در روش دوم با افزايش سختي مي توان مقاومت سازه را در برابر زلزله افزايش داد. مسلم است اين روش از لحاظ اقتصادي مقرون به صرفه نمي باشد. در روش سوم براي كاهش نيروي زلزله از جداكننده ها استفاده مي گردد. اين روش براي ساختمانهاي متعارف در ايران مناسب نمي باشد زيرا بيشتر سازه ها در ايران داراي ارتفاع زياد نبوده و صرف هزينه هاي زياد براي آنها جايز نيست. در روش چهارم براي كاهش نيروي زلزله به سازه ها از افزايش ميرائي استفاده مي گردد. اين روش بعنوان مناسبترين راه براي افزايش عملكرد مناسب سازه در برابر زلزله ارزيابي مي گردد. در بيشتر سازه هاي فلزي در زلزله هاي اخير عملكرد بادبند بسيار نامناسب بوده است. فناوري نوين ارائه شده در اين مقاله با توجه به اينكه داراي عملكرد آكاردوني بوده و در وسط بادبندها نصب مي گردد، بادبند را شكل پذير نموده و ارتعاش زلزله را با تبديل به حركتهاي در بين اعضاء مختلف از طريق اصطحكاكي انرژي زلزله مستهلك مي گردد. از اين رو اين فناوري مناسب براي امور مقاوم سازي و بهينه سازي سازه ها مي باشد. نتايج بررسي هاي آماري بر اساس برنامه SPSS17 نشان مي دهد كه تغيير مكان جانبي ايجاد شده و لنگر واژگوني طبق تست P-Value داراي اختلاف آماري معني دار مي باشد. در ارتباط با تغيير مكان نسبي طبقات و برش پايه اختلاف آماري بين گزينه استفاده از ميراگر و بدون ميراگر معني دار نمي باشد.