ردپاي آب (Water footprint) ، شاخصي از تأثير الگوي مصرف ملل

منابع آبي هر كشور در سه بخش كشاورزي، صنعت و شرب مصرف ميشود. اما اين ميزان مصرف منابع داخلي، بيانگر كل نياز آبي يك ملت دررابطه با الگوي مصرفي آنها نيست. واقعيت اينست كه با واردات و صادرات بينالملي كالاها، مبادلات آب به فرم مجازي صورت ميگيرد. لذا نيازبه شاخصي داريم تا بتوان بر مبناي الگوي مصرفي مردم، نياز واقعي هر كشور را به منابع آبي محاسبه نمود. بدين منظور "مفهوم رد پاي آب"Water Footprint) يا "ميزان آب مصرفي پايه" در سال 2002 معرفي گرديد كه تحت تأثير اقليم هر منطقه، ميزان توليدات و واردات كالا درهر كشور، الگوي مصرفي مردم، عمليات كشاورزي و راندمان كاربرد آب در هر كشور متغير است. بر اساس مطالعاتي كه بر روي شاخص آب مصرفي پايه كشورهاي جهان در دوره (2001-1997) انجام شده متوسط جهاني 7450WF گيگا متر مكعب در سال برآورد شده است كه به طور متوسط براي هر نفر 1240 متر مكعب در سال مي باشد. WF ايران براي دوره (1999-1995) 1475 متر مكعب در سال به ازاءهر نفر برآورد شده است. برآورد WF محصولات مختلف كشاورزي، دامي و صنعتي به عنوان شاخصي از جحم آب مورد نياز در ارتباط با مصرف كشور، ميتواند در اخذ تصميمات مهم در راستاي جبران كمبود منابع آبي، تعيين سهم آب آبي و آب سبز در توليد محصولات كشاورزي، تغيير در الگوي كشت، تغييرحجم صادرات و واردات محصولات با توجه به ميزان مبادله آب مجازي و حفظ ذخاير آبي با واردات محصولات آب بر و عنايت به موضوع خودكفايي كشور موثر واقع گردد.