تأثير انعطاف پذيري فونداسيون بر پاسخ كلي سيستم خاك و سازه

با توجه به مطالعات انجام شده به نظر ميرسد فرض صلب بودن فونداسيون براي سازه هايي با يك هسته مركزي صلب، مناسب نيست. از آنجا كه معمولا پاسخ سيستمهاي خاك و سازه از طريق معرفي سيستم معادل به دست ميآيد، در اين مطالعه تأثير انعطاف پذيري فونداسيون بر روي زمان تناوب اصلي و ميرايي سيستم خاك و سازه شامل سازههاي داراي هسته مركزي صلب از طريق مدلسازي عددي مورد بررسي قرار گرفته است. تأثيرپارامترهاي مختلف از قبيل نسبت بعد هسته مركزي صلب به بعد فونداسيون و انعطاف پذيري خاك نسبت به فونداسيون، بر روي زمان تناوب اصليسيستم مورد مطالعه قرار گرفته است. دو سازه 12 و 36 متري به عنوان نماينده سازههايي با ارتفاع متوسط و بلند مورد بررسي قرار گرفته اند. نتايج به دست آمده حاكي از اين است كه با افزايش انعطافپذيري فونداسيون تناوب اصلي سيستم خاك و سازه متناظر نيز افزايش مييابد. نتايج نشان ميدهدكه براي سازه 12 متري تأثير انعطاف پذيري كم است و تنها در مورد فونداسيونهاي بسيار انعطافپذير، كه عملا وجود واقعي ندارند، انعطاف پذيري برروي تناوب اثر ميگذارد. ميرايي محاسبه شده براي سازه 12 متري با افزايش انعطاف پذيري فونداسيون اندكي افزايش مييابد. براي سازه 36 متري تأثيرانعطاف پذيري پررنگتر است و در محدودهي معمول براي انعطا ف پذيري، تناوب سيستم خاك و سازه با فونداسيون انعطاف پذير در حدود 40 درصد افزايش مييابد. بديهي است با افزايش نسبت بعد هسته صلب به بعد فونداسيون، تأثير انعطاف پذيري كاهش مييابد.