بررسي موضوع جبران خسارت ناشي از تاخيرات پيمانكار و كارفرما در شرايط قراردادهاي بين­المللي (JCT، ICE و فيديك( و مقايسه آن با شرايط عمومي پيمان ايران

زمان اجراي پروژه هاي ساخت از دو منظر مهم محسوب مي شود اولا پروژه هاي ساخت بخش عظيمي از سرمايه كارفرمايان را به خود اختصاص مي دهد و تكميل ديرهنگام پروژه ها، انتفاع كارفرمايان از سرمايه گذاري انجام شده را به تعويق خواهد انداخت. لذا بهره برداري به موقع از پروژه ها براي تداوم موفقيت كارفرمايان حياتي است ثانيا هدف پيمانكاران صنعت ساخت كسب سود، متناسب با زمان و هزينه هاي اجراي پروژه است و براي دستيابي به اين هدف، پيمانكاران پيشنهاد قيمت خود را با فرض تكميل كارها در دوره معيني از زمان ارائه مي كنند و اگراين دوره زماني طولاني تر شود هزينه هاي آن ها نيز افزايش مي يابد شرايط عمومي پيمان ايران كه بر بسياري از قرار دادهاي پيمانكاري كشور ما حاكم است نيز مفادي در ارتباطات با جبران خسارت ناشي از تاخيرات دارد ولي كاستي ها و ابهاماتي در آنها وجود دارد كه تاثير منفي قابل توجهي در روند انجام موفق پروژه ها خواهد داشت. از جمله اين تاثيرات منفي طرح ادعاهاي بسيار زياد از جانب پيمانكاران مي باشد كه خود باعث افزايش هزينه و زمان پروژه مي باشد دراين تحقيق براي كاهش اثرات منفي ذكر شده از شرايط قرار دادهاي بين المللي JCT98، ويرايش هفتم ICE و فيدبك 2006 كه به صورت گسترده در دنيا مورد استفاده قرار مي گيرد كمك گرفته مي شود و با مقايسه مفاد انها با ماده ها و عبارتهاي شرايط عمومي پيمان ايران، به بيان كاستي هاه و ابهامات از ديدگاه ماده هاي مرتبط با جبران خسارت ناشي از تاخيرات پيمانكار و كارفرما پرداخته مي شود.