تحليل نشانه هاي درون گرايي درمعماري اسلامي ايران

درون گرايي به عنوان يك خصوصيت فردي و روحي برگرفته از آداب رسوم و سنت هاي فرهنگي مذهبي مردم ايران بوده و همچنين از خصوصيات اقليمي اين سرزمين ناشي مي شود موضوع مورد نظر دراين مقاله شناخت ويژگيهاي عيني درون گرايي درحوزه معماري اسلامي ايران است هدف كلي از اين نوشتار رويكرد موشكافانه درمفاهيم پايداري معماري ايران و به خصوص درون گرايي است روش تحقيق به صورت كيفي بوده و از منابع و اسناد كتابخانه اي نيز درآن استفاده شده است درگام اول خصوصيات مربوط به اين پديده درحوزه روانشناسي شخصيت به طور كلي تدوين گرديده و درادامه نمودهاي عيني آن دربناهاي مختلف بررسي مي شوئد پژوهش حاضر نشان ميدهد هك اين مشخصه به شكلهاي مختلفي چون تمايل به استفاده از ميانسرا قائل بودن به محرميت و خلوت و سلسله مراتب مفصل دردسترسي ها تاكيد براستفاده از فرم هاي تمركز گرا توجه بيشتر به داخل ساختمان و استفاده ازخطوط منحني مانند قوس ها گنبدها و اسليم ها به عنوان نشانه اي از شخصيت و منش انسان درون گرا دربناها ظاهر شده است.