بررسي حس تعلق دربازار ايراني نمونه موردي بازار تبريز

بازار فضاي آشناي شهر سنتي ايران است فضايي كه تعاملات اجتماعي را دربستر خود پذيرا شده به عنوان استخوان بندي اصلي شهر مكان تبلور كالبدي فضايي روابط توليدي درمعناي گسترده بوده است پاسخ به اين پرسش كه دريك فضا فعاليت هايدر حال انجام در ان به فضا معنا مي بخشد يا اين معماري است كه با تامين ظرفي براي آن زمان و فعاليت عرصه اي براي حضور مردمان فراهم مي كند ؟ دشوار است به نظر مي رسد كه با حذف فعاليت هاي در حال انجام دربازار ديگر توصيف كاملي از بازار نخواهيم داشت چرا كه يكي از مشخصه هاي مهم بازار علاوه بر سبك معماري آن وجود تنوع عملكردي با حضور اقشار مختلف مردم در آن است چيزي كه حس تعلق مكان دوستي دربازار را به تصوير مي كشد و آن رابه قلب تپنده شهر تبديل مي نمايد لذا دراين مقاله سعي برآن است تا با مروري برتعريف باازر و نقش آن درشهرهاي سنتي ايران به بررسي ميزان حس تعلق خاطر در اقشار مختلف مردم پرداخته شود.