بازشناسي مفهوم طبيعت گرايي درمعماري خانه هاي دوره قاجار شهر تبريز

بشردرطول تاريخ ازهنگامي كه سرپناه مسكن محيط زيست محل كاريا هرنوع فضايي را ساخته و مورد بهره برداري قرار داده هميشه عوامل طبيعي را در اين ساختار يك اصل مهم و اساسي پنداشته است اين نوع همراهي و همزيستي با طبيعت را به خوبي مي توان درمعماري سنتي ديد بطوريكه آثار آن نه تنها با محيط طبيعي سرناسازگاري و جنگ ندارند بلكه درعين زيبايي و كارآمدي به كمال هماهنگي و موازنه با طبيعت دست يافته سات خانه نيز به عنوان يك سرپناه علاوه برتامين نيازهاي اوليه بايد به نيازهاي روحي و رواني كاربران توجه كند كه ارضاي اين نيازها از طريق پيوند با طبيعت قابل حصول است دراينت حقييق اطلاعات به شيوه ي كتابخانه اي و استفاده از منابع و اطلاعات موجود دركتب و مقالات و نيز اطلاعات موجود در سازمان هاي ذيربط از جمله سازمان ميراث فرهنگي جمع آوري شد هاست و به روش پيمايشي مورد بررسي قرارگرفته است كه درواقع ابتدا با تعريفي از طبيعت شناسايي انواع رويكردهاي مختلف معماري دررابطه با طبيعت و شناسايي عناصر طبيعي موجود درخانه هاي دوره قاجار شهر تبريز و نيز جايگاه اين عناصر طبيعي مورد تحليل قرارگرفته كه دراين راستا با معرفي نمونه هايي متفاوت جايگاه طبيعت راهبرد نوع رويكرد و ميزان موفقيت آن بنا مورد بررسي قرارگرفته است كه اين بررسي مشخص كننده ارتباط تنگاتنگ و متقابل طبيعت درمعماري خانه هاي دوره قاجار شهر تبريز مي باشد.