انرژي خورشيدي

دهه مياني 1870 كه به دهه بحران انرژي معروف گشت و باعث آگاهي انسان از محدوديت سوخت هاي فسيلي شد و بخشي ا زحل اين بحرا وظيفه مهم معماران و برنامه ريزان شهري بود كه پاسخگويان و برنامه ريزان نوعي مصرف حداقل نيمي از اين گونه انرژي ها هستند مدت هاي طولاني انواع سوخت ها و انرژي طبيعي بصورت نامحدود و با قيمت مناسب دردسترس بود و هيچ دليل و لزومي براي كاهش مصرف اين نوع سوخت ها وجود نداشت ولي با موقعيت و يا به عبارت بهتر بحران پيش امده دراين راستا لزومساخت ساختمان هايي به عنوان پناهگاه براي انسان كه ارامش او را از هرحيث فراهم آورده و محافظ محيط زيست باشد مطح شد دراين راستا استفاده از انرژي هاي پايدار به عنوان بحث اصلي و مهم مطرح شد كه به نوعي پاسخي منطقي و عملي درجهت حل مشكلات بود.