پدافند غيرعامل و كاهش آسيب هاي وارده ناشي از بروز اقدامات خرابكارانه

زلزله براي اكثر كلان شهرهاي ايران به عنوان تهديدي جدي مطرح است. قدمت اين شهرها باعث شده است تا بخش قابل توجهي بافت فرسوده داشته باشند كه ميزان آسيب پذيري شهر را در برابر اين تهديد افزايش داده است. اگرچه فرسودگي موجب ناكارآمدي ، كاهش كارايي و در نهايت زوال شهري در حوزه كالبدي و عملكردي است و نكته اي منفي محسوب مي شود. اما در عين حال فرصت مداخله اي ايجاد نموده است كه مي توان از آن استفاده كرد كه مي توان از آن استفاده كرد و براي تدوين استراتژي هم زماني كاهش خطر پذيري و بهسازي و نوسازي بافت اقدام نمود. اين پژوهش به دنبال وجوه مشترك در اقدامات بهسازي و نوسازي بافت شهري و مديريت بحران است. دستيابي به برنامه هم زماني از مهم ترين اهداف اين پژوهش است. از مهم ترين سولات اين پژوهش عبارتند از : برنامه توسعه شهري با كداميك از مراحل مديريت بحران داراي وجه مشترك است؟ چگونه مي توان اقدامات بهسازي و نوسازي بافت شهري را با مديريت بحران به صورت همزمان انجام داد؟ روش تحقيق نمونه موردي است كه با تحليل و استقراء صورت مي گيرد. در اين تحقيق ابتدا در حوزه نظري دو مفهوم بافت فرسوده و تئوري هاي طراحي و برنامه ريزي شهري مورد بررسي و مرور قرار مي گيرد. سپس اطلاعات و آمار از سازمانهاي شهري گردآوري شده و مورد پردازش قرار مي گيرد. تحليل اطلاعات با استفاده از تكنيك SWOT انجام مي پذيرد. در پايان نيز پيشنهاداتي براي ساماندهي و توسعه شهري در مقياس محله ارائه مي گردد.