الگوگيري از مفاهيم و ارزش هاي پايدار معماري سنتي ايران در ساختمان هاي امروز (در جهت بهينه سازي مصرف انرژي)

زيست و توسعه پايدار امروز دز محافل علمي جهان همواره مورد بحث و كاوش بوده و نظريات مختلفي از ابعاد گوناگون ارائه گرديده است. قطعا حفظ منابع طبيعي خدادادي، عدم الودگي محيط زيست، حداقل مصرف انرژي هاي فسيلي و هم زيستي با شرايط طبيعي و اقليمي از طريق تدابير شهر سازي و معماري از موارد مهم در طراحي و ساخس مجتمع عادي زيستي بوده و بايد مورد توجه و اجرا توسط طراحان و مجريان قرار گيرد. حال پس از تاراج معماري در انديشه ي انيم تا با عناويني چون معماري پايدار، بهينه سازي و غيره كه خود نيز تقليدي بيش از ديگران نيست،هويت از دست رفته را به بنا ها و شهر هايمان باز گردانيم، ولي به قول حسن فتحي شايسته است بررسي معماري گذشته ي ايران نشان ميدهي كه اقدانات موثر در زمينه ي بهينه سازي مصرف انرژي در ساختمان هاي مسكوني ، استفاده از انرژي هاي طبيعي و طراحي اقليمي ساختمان ها بر اساس اصول معماري همساز با اقليم هر منطقه مي باشد. طراحي اقليمي در روزگاران گذشته دستمايه ي اصلي معماري بوده است.