مقايسه روش هاي سنتي و نوين تحليل و طراحي قاب هاي فولادي و معرفي برخي عوامل بوجود آورنده رفتار غيرخطي در سازه ها

در اين مقاله سعي مي گردد كه يك مقدمه ساده، كوتاه و جامع از روش هاي سنتي و نوين طراحي سازه هاي فولادي ارائه گردد و با بيان ضعف هاي روش هاي سنتي، نياز به روش هاي تحليل پيشرفته و نوين اثبات شود. روش هاي سنتي تحليل/ طراحي، مبتني بر عضو هستند و براي طراحي سازه ها با استفاده از اين روش ها، نياز است كه تمام اعضا با ضرايب تشديد و ضرايب طول مربوط به خود، توسط روابط طراحي كنترل شوند. روش هاي تحليل پيشرفته مبتني بر سازه هستند و در آن ها اثرات غيرخطي هندسي و غيرخطي مواد به صورت مستقيم وارد تحليل مي گردد و نيازي به كنترل ظرفيت عضو منفرد نمي باشد. اين روش ها توزيع مجدد غيرارتجاعي نيروهاي داخلي اعضا به سبب شكل گيري مفاصل خميري را در نظر گرفته و تمام مدهاي گسيختگي سازه را در اختيار طراحان قرار مي دهد.