آموزش معماري معاصردرايران با رويكرد بوم گرايي درمعماري

نفوذپديده چهاني شدن بهكشورهاي درحال توسعه دغدغههاي متعددي براي مسئولان امر پديده آورده است چرا كه ايجاد يك سبك معماري مشخص به نحوي كه درراستاي معماري روز و پاسخگوي نيازهاي متغير مصرف كنندگان باشد از يك سو و از سوي ديگر ارتباط و تداوم خود را با معماري تاريخي كشور حفظ نمايد و بتوانددرصحنه جهاني توليد كننده معماري باشد و نه مصرف كننده امري ضروري و خطير به نظر مي رسد پيرو اين امر شاهد نوعي دوگانگي عملكردي درنظام آموزشي ايران هستيم به گونه اي كه عده كثيري از دانشجويان گاه درسايه معماري غني گذشته با تعصب و بدون توجه به بن مايه هاي فكري معماران آنها به تكرار و تقليد پرداخته و گاه صرفا درقالب يك تماشاگر و تحليل گرتقليل يافته و از بين آثار معماران معاصر و بدون توجه به محتوا و مفهوم اثار آنها به كپي برداري صرف مي پردازد به نظر مي رسد تحليل و بررسي هردو رويكرد و برقراري تعادل ميان ]ا به نوعي ميتواند راهگشاي امر باشد.