آسيب شناسي سيستم ترافيك شهري وبرون شهري ايران وبررسي راهكارهاي مديريت صحيح تصادفات رانندگي

امروزه مشكل ترافيك و مسائل مربوط به آن به عنوان يكي از بحرانهاي جدي و مهم در جامعه امروز ما محسوب مي شود و متاسفانه روز به روز به ابعاد بحران افزوده مي شود. براساس آمار منتشره شده توسط سازمان حمل ونقل و پايانه هاي كشور در سال 1380 در بخش حمل ونقل كالا مجموعا 13 ميليون سفر با 196 هزار دستگاه خودرو باري و در بخش حمل ونقل مسافر مجموعا 13 ميليون سفر توسط 65 هزار دستگاه صورت پذيرفته است . از طرف ديگر در آمار منتشره سازمان ياد شده رقم 19727 نفر كشته و 117566 نفر مجروح مشاهده مي گردد با اندكي تا مل و مقايسه اين دو آمار مي توان انتظار داشت كه در هر 190 سفر , انتظار كشته يا مجروح شده يك نفر از هموطنان را خواهيم داشت با فرض اينكه در هر واقعه منجر به فوت يا جرح , حداقل يك طرف حادثه از ناوگان حمل ونقل كشور باشد اين آمار و ارقام به خوبي ابعاد نگران كننده بحران را نمايان مي سازد و متاسفانه هر ساله حداقل 10 درصد به آمار مذكور افزوده مي شود . اگر بخواهيم آمار مذكور را با آمار كشته شدگان زلزله منجيل مقايسه كنيم مي توان دريافت كه در كشور ما هر سال حداقل يك زلزله مهيب در اثر حوادث رانندگي رخ مي دهد و تعداد زيادي از هموطنان را به كام مرگ مي فرستد ولي تنها واكنش ما به اين فاجعه , انجام يك سري فعاليتهاي كلاسيك مثل چند تيزر تبليغاتي و تشديد ظاهري كنترل ها در ورودي و خروجي شهرها مي باشد در صورتيكه در هنگام وقوع يك زلزله متوسط در كشور حالت فوق العاده اعلام شده و كليه نيروها براي امداد رساني بسيج مي شود و شايد چند روز عزاي عمومي اعلان شود. سئوال مهمي كه در ذهن نقش مي بندد اينست كه آيا واقعا برخورد با اين قضيه واقعاً منطقي است !؟ آيا براستي تصادف جاده اي را نبايد در حد واندازه بلاياي طبيعت بدانيم !؟ آيا مي توان تبعات ضربه سياسي و اقتصادي و اجتماعي ناشي از ايمني پايين حمل ونقل را ناديده انگاشت ؟