برنامه ريزي براي بازسازي شبكه ي حمل و نقل درون شهري پس از وقوع زلزله

راه نخستين و طبيعي ترين وسيله ارتباطي انسان ها مي باشد و به منزله شريانهاي حياتي يك سرزمين است . امروزه گسترش همه جانبه شبكه حمل و نقل درون شهري به موازات صنعتي شدن شهرها موجب در هم تنيدگي اجزاي شبكه شده به نحوي كه هر اتفاق در هر بخشي از شبكه سريعا به همه شبكه سرايت مي كند. سيستم حمل و نقل عمومي نقش مهمي در مديريت بحران ايفا مي كند و تجربيات بحران هاي گذشته اين موضوع را بخوبي نشان مي دهند . به محض وقوع بحران هاي بزرگ نياز به تخليه و جابجايي مردم آسيب ديده از يك طرف و انتقال امداد رسانان به محل حادثه از طرف ديگر به شدت افزايش مي بابند. اگر چه در مواردي سيستمهاي حمل و نقل عمومي اين وظيفه را بخوبي انجام دادخ اند ولي موارد زيادي نيز وجود داشته اند كه به دليل عدم هماهنگي و برنامه ريزي هاي قبلي از اين امكانات براي خدمات رساني به مردم سيب ديده يا استفاده لازم نشده و يا حتي خود اين سيستمها و اكانات انها در بحران دچار صدمه و اسيب شده اند. در اين ميان اگر چه رفع همه اثار فاجعه ناممكن است اما كاهش خسارات ناشي از آن امري ممكن است و مي توان با انجام اقدامات فوري و مناسب براي احياي شبكه ، مانع از تشديد خسارات ثانويه ، كاهش دوره بحران و هزينه هاي بازسازي شد. برگشت سريع شبكه حمل و نقل به سطح عملكرد مطلوب با احتساب حداقل زمان ، هزينه و ايمني قابل قبول، نيازمند به كارگيري برنامه ريزي مناسب است. در اين مقاله در نظر است با توجه به دانش تحقيق در عمليات ابتدا به تعيين خسارت شريانهاي منطقه 10 تهران پرداخته و سپس با يك روش برنامه ريزي اصولي اواويت بندي عمليات بازسازي شبكه حكل و نقل درون شهري مطرح گرديد تا در شرايط بحراني بدون بروز بي نظمي و فوت وقت و با توجه به اولويتها عمليات بازسازي شبكه شروع و با برنامه مشخص خاتمه يابد.