مطالعه تحليلي تاثير كاهش يا افزايش عرض دهانه در ارتفاع برپارامترهاي موثر بر پاسخ جانبي سازه هاي بلند بتني

بر اساس طبقه بندي ارائه شده توسط فضلورخان، بكارگيري قابهاي خمشي بتني تا 20 طبقه توصيه شده است. در اين سيستم سازه اي معمولا معيار كنترل رانش در مقايسه با معيار كنترل مقاومت ارجح بوده و حاكم بر طرح است. براي كنترل رانش يكي از راهكارهاي مرسوم افزايشابعاد تيرو ستون مي باشد تا بدين ترتيب سختي قاب افزايش يابد. اما از منظر معماري يك روش پيشنهادي براي كنترل رانش و ساير نياز هايلرزه اي درسازه ي بلند استفاده از فرم مخروط ناقص است به شكلي كه با افزايش ارتفاع، عرض دهانه قاب كاهش مي يابد. البته اجراي طبقات با پسروي كامل در هر طبقه به اندازه يك دهانه از هر طرف نيز توصيه شده كه معمولا از جنبه تامين ضوابط منظمي در ارتفاع مشكل ساز مي باشد. بر اين اساس در اين پژوهش ضمن پيشنهاد اجراي فرم مخروط ناقص، مدل هاي سازه اي قاب خمشي بتني با درصد كاهش 1/5,3/5% 5% ارتفاع كل سازه ارزيابي شده (مدل پس رونده در ارتفاع) و براي بررسي تاثير اين فرم پيشنهادي، نتايج تحليل خطي با فرم مخروط پيشرونده و قاب خمشي مرجع ( بدون پيشروي و پسروي) مقايسه شده است. بدين منظور تاثير درصد پسروندگي بر پارامترهايي همچون نيروي برش پايه، تغيير مكان نبسي طبقات، رانش حداكثر، زمان تناوب، لنگر واژگوني و وزن فولاد مصرفي بررسي گرديد. نتايج كلي تحقيق مويد تاثيرقابل توجه پسروي به فرم مخروط ناقص بر نياز لرزه اي قاب ها بوده به قسمي با 5% پسروي در ارتفاع كل، نيروي برش پايه نسبت به حالتنرمال 20 % افت داشته است. از طرفي حداكثر كاهش دريفت طبقه براي اين مدل 15 % و وزن بتن مصرفي نيز 22 % كاهش داشته است. همچنين افزايش درصد پس روندگي تاثير قابل توجهي بر زمان تناوب نداشته اما ضريب اطمينان واژگوني كاهش مي يابد كه اين موضوعمهمترين نقيصه در اجراي پس روندگي است. از طرفي همزمان با افزايش مقدار پس روندگي، نيروي محوري ستون هاي گوشه كاهش يافته اما روند تغيير لنگر خمشي چندان قابل توجه نمي باشد.