مروري بر روشهاي اندازه گيري جمع شدگي خودزا

پيشرفتهاي اخير در علم بتن شناسي و تكنولوژي بتن منجر به توليد بتن توانمند، پرمقاومت و خودمتراكم شده است .آنچه اين نوع بتن ها را از بتن معمولي متمايز مي سازد، استفاده از آب كمتر و مواد سيماني بيشتر (معمولا شامل دوده سيليس) بههمراه فوق روان كننده است. مشكلي كه در برخي از اين سازه ها، عليرغم انجام عمل آوري خارجي، مشاهده شد ه است، ترك خوردن بتن جوان مي باشد. جمع شدگي خودزا ناشي از خود خشك شدگي، كه مقدار آن در بتن معمولي ناچيز مي باشد و از آن صرف نظر مي شود، در بتن هاي داراي نسبت آب به سيمان كمتر از 0/42به طور قابل ملاحظه رشد مي كند و ترك خوردن زود هنگام و كاهش دوام را در پي دارد. لذا اندازه گيري جمع شدگي خودزا جهت شناخت رف تار بتن هاي توانمند و پيش بيني تمهيدات لازم براي كاهش آن حائز اهميت مي باشد. مرور ادبيات فني مربوط به جمع شدگي خودزا حاكي از تنوع روشهاي مورداستفاده براي اندازه گيري اين جمع شدگي مي باشد. اختلاف بين نتايج حاصل بسيار گسترده است به طوريكه مقايسه آنها با يكديگر جهت دستيابي به يك تحليل منسجم دشوار يا غير ممكن به نظر ميرسد. در اين نوشتار ضمن مرور برخي از روشهاي مورد استفاده توسط محققين، يك سيستم جديد براي اندازه گيري جمع شدگي خودزا معرفي ميشود