بررسي تاثير احداث سازه هاي تغذيه كننده آبخوان هاي ساحلي بر كاهش اختلاط آبهاي شور و شيرين (مطالعه موردي دشت بابل-آمل)

رشد سريع جمعيت و به دنبال آن رشد و توسعه در بخش هاي صنعت و كشاورزي و ارتقاء سطح زندگي، ميزان مصرف آب را به سرعت افزايش داده ودر بسياري از موارد منجر به بهره برداري بيش از حد از منابع آب گرديده است. در آبخوان هاي ساحلي، كاهش سطح آب زير زميني موجب كاهش شيب آب از خشكي به دريا و پيشروي آب شور به سمت آبخوان ساحلي شده و در نتيجه ي تداخل آب شور دريا با آب ساحلي، كيفت آب زيرزميني كاهش يافته است. لذا استفاده از سازه هاي هيدروليكي جهت افزايش سطح ايستابي و جلوگيري از تداخل آب هاي شور و شيرين ضروري مي نمايد. در اين مطالعه تاثير احداث سازه سد لاستيكي مياندشت بر كاهش تداخل آب شور و شيرين در آبخوان دشت بابل-آمل، در جلگه ساحلي مازندران، مورد بررسي قرار گرفت. نتايج نشان مي دهد احداث اين سد با افزايش تغذيه آبخوان در اين زمينه موثر بوده و عملكرد مناسبي داشته است.