بررسي عوامل موثر بر نفوذپذيري درزهاي اجرايي سد بتن غلتكي

بتن كوبيده غلتكي بزرگترين پيشرفت در ساخت سدهاي بتني طي 35 سال گذشته مي باشد. روشي كه باعث شد سدهاي بتني بسيار كم هزينه تراجرا گردند و سرعت بالاي اجرايي نقش بسيار مهمي را در اين مورد ايفا كند. كاهش نفوذ پذيري در محل لايه هاي اجرايي از مهمترين عوامل حاكم بر فرآيند طراحي و اجراي رضايت بخش سدهاي بتني غلتكي مي باشد. اگر چه به طور كلي توافقي در ارتباط با معيارها و ضوابط طراحي و مشخصات فني اجرايي اين شيوه نوين سد سازي وجود ندارد، ليكن به هر حال استفاده از يك قشر نازك ملات بستر، بر روي لايه ي اجرايي ( نوبت بتن ريزي ) قبلي، قبل از اجراي لايه جديد بتن غلتكي، بعنوان يكي از راهكارهاي مطرح براي كاهش نفوذپذيري درز بين لايه اجرايي متوالي اينگونه سد ها مي باشد، كه در جريان اين پژوهش آزمايشگاهي مورد بررسي قرار گرفته است. در تحقيق حاضر، تاثير عوامل مختلف از جمله تغيير مقدار سيمان و نسبت آب به سيمان و همچنين جايگزيني درصدهاي مختلف پركننده با ماسه و پوزولان با سيمان در طرح اختلاط ثابت، بر روي مقاومت فشاري و همچنين نفوذ پذيري در دو حالت بتن بدون درز و درز دار با ضريب بلوغي متفاوت در طي آزمايشهايي روي نمونه هاي ساخته شده مورد بررسي قرار گرفته و نتايج تحليل گرديده است. با توجه به اينكه شرايط بين لايه اي بصورت درز سرد، نسبت به حالتهاي درز گرم و درز داغ بحراني تر مي باشد بنابراين بطور ثابت درز سرد با شاخص بلوغ 320h.cدرجه و 480h.cدرجه بعنوان شرايط بين لايه اي انتخاب گرديد. براي هر سري از نمونه ها پس از ريختن لايه اول و تأخير زمان مورد نظر از دو نوع ملات با مواد سيماني 450 و 500 كيلو گرم بر متر مكعب و ضخامت ثابت 1 سانتيمتر در محل درز بين دو لايه استفاده شده است. استفاده از ملات در درزهاي اجرايي سبب كاهش نفوذپذيري درز مي گردد و با افزايش حدود 25 كيلوگرم بر متر مكعب بر ميزان سيمان در طرح اختلاط بتن، ميانگين مقدار ضريب نفوذپذيري در توده بتن و درزها بترتيب حدود 60 و 55 درصد كاهش مي يابد.