كاربرد روش ارتعاشات پيشا درمحاسبه درز انقطاع مورد نياز بين دو ساختمان هم جوار نامنظم تحت تاثير تابع چگالي طيفي غير خطي تحريكات لرزه اي

يكي از رايج ترين مكانيزمهاي تخريبي سازه در خلال وقوع زلزله هاي مهيب گذشته، برخورد دو ساختمان مجاور هم و ايجاد نيروي ضربه اي مهلك از يك ساختمان به ساختمان ديگر است كه در مباني طرح لرزه اي به اين نيروي عظيم، نيروي تنه اي گفته مي شود. عدم تعبيه فاصله مناسب بين سازه ها پس از زلزله لوماپريتا در سال 1989 ، دانشمندان را بر آن داشت كه ماهيت و رفتار ديناميكي غير خطي نيروي تنه اي را بررسي نموده و براي حذف يا كاهش اين نيروراهكارهايي را ارائه نمايند. با گذشت 22 سال از نخستين تحقيقات صورت گرفته تا به امروز روشهاي مختلفي برايكاهش يا از بين بردن اثر نيروي تنه اي ارائه شده است كه از مهمترين آنها مي توان به استفاده از المان اتصال، جداگر لرزه اي و تعبيه فاصله جداساز بين دو سازه نام برد. از بين روشهاي مذكور، ساده ترين و كاربردي ترين روش كه در اكثر آيين نامه هاي طرح لرزه اي نيز استفاده مي شود، تعبيه فاصله جداساز يا درز انقطاع است. در اين تحقيق نيز هدف اصلي محاسبه درز انقطاع بين دو ساختمان مجاورهم به روش ارتعاشات پيشا(تصادفي)است. براي نيل به اين هدف دو نوع سازه با رفتار برشي(انطباق مركزجرم برمركزسختي) و رفتار برشي- پيچشي(عدم مركزجرم برمركزسختي) در نظر گرفته شده و براي تعريف تحريكات لرزه اي از تابع چگالي طيفي غير خطي تاجيمي-كاناي استفاده شده است. سپس نتايج حاصل از مدلسازي با يكديگر مقايسه شده و اثر پارامترهاي مختلف همچون زمان تناوب، سختي و صلبيت پيچشي ، خروج از محوريت و اثر ميرايي بر ميزان درز انقطاع بررسي شده است.