بررسي خواص ملات خودتراكم در طي اختلاط طولاني از ديدگاه پايداري

براي بررسي ويژگيهاي بتن خودتراكم و درك مفهوم خود تراكمي، آگاهي از علم رفتار شناسي و پايداري بتن خودتراكم ضروري ميباشد. در اين ميان مدت زمان اختلاط ميتواند خواص رفتار شناسي و پايداري مخلوط تازه را تحت تاثير قرار داده و سبب افزايش ناپايداري استاتيكي و ديناميكينسبت به زمانيكه بتن در حالت ساكن قرار داشته شود. همچنين انواع مختلفي از ناپايداري مانند آب انداختگي، انسداد، جداشدگي و ته نشيني سنگدانهها، كه در اثر افزايش نسبت آب به سيمان در بتن خودتراكم اتفاق ميافتد، ميتواند با اختلاط طولاني، تشديد گردد. طولاني شدن زمان اختلاط ممكن است سبب پديده نازك شدن برش و درنتيجه كاهش مقدار لزجت بتن تازه در نگهداري سنگدانهها گرديده و درنتيجه افزايش خطرناپايداري گردد. هدف از اين مقاله، بررسي تاثير هم زمان فوق روان كننده، نسبت آب به سيمان و اختلاط طولاني بر پايداري، رواني و لزجت ملات تازه خودتراكم ميباشد. به اين منظور، 10 طرح اختلاط حاوي صفر 0/5,1,1/5 ,2 درصد فوق روان كننده ساخته شد و رفتار آنها در طي 60 دقيقه اختلاط پيوسته مورد ارزيابي قرار گرفت. در هر سري با تغيير نسبت آب به سيمان و ميزان افزودني، دو سطح مختلف رواني تعريف شده است: سطح رواني اول مربوط به ملات خودتراكم با رواني متوسط و كاملا پايدار و سطح رواني دوم مربوط به ملات خودتراكم با رواني خيلي زياد و كاملا ناپايدار، تعريف شده است تا سطح رواني مخلوط در طي اختلاط طولاني مورد بررسي قرار گيرد. نتايج نشان ميدهد كه درجه اشباع افزودني تابعي از سطح رواني مورد نظر بوده و با افزايش سطح رواني نقطه اشباع افزودني نيز افزايش يافته و درنتيجه با كاهش بيشتر نسبت آب به سيمان سبب پايداري بيشتر ملات خودتراكم ميگردد. همچنين با افزايش سطح رواني مورد نظر و نيز با افزايش زمان اختلاط، لزجت و پايداري ملات خودتراكم كاهش يافته و درنتيجه خطر آب انداختگي و جداشدگي سنگدانهها از مخلوط افزايش مييابد