بررسي خصوصيات اصطكاكي محدوده مجاز دانه بندي پيوسته شماره 4 آيين نامه روسازي ايران

با افزايش حجم ترافيك و سرعت وسيله نقليه در جادهها، تعداد تصادفات نيز افزايش يافته است. يكي از عوامل بروز تصادفات و تشديد تصادفات كاهش اصطكاك در فصل مشترك بين تاير وسيله نقليه و سطح جاده است. مقاومت اصطكاكي تابعي از بافت ريز و درشت سطح ميباشد كه توسط سنگدانهها حاصل ميشود. در اين پژوهش چهار دانهبندي متفاوت در محدوده دانهبندي شماره 4 آييننامه روسازي ايران انتخاب شد. سپس درصد قير بهينه به روش مارشال محاسبه گرديد. پس از ساخت نمونههاي ژيراتوري با درصد قير بهينه، بافت ريز و بافت درشت به ترتيب توسط آونگ انگليسي و روش پخش ماسه اصلاح شده اندازه- گيري شد. نتايج نشان ميدهند با تغيير دانهبندي خصوصيات اصطكاكي تغيير كرده و ميتوان از اين موضوع در طراحي به منظور كاهش تصادفات استفاده كرد